Gdy publiczna działalność Jezusa zbliża się do punktu kulminacyjnego przed ostatnią Paschą w Jerozolimie, dociera do Niego wiadomość z Betanii, że Jego umiłowany przyjaciel Łazarz, brat Marty i Marii, jest ciężko chory (J 11,1–45). Zamiast natychmiast udać się do Judei, Jezus pozostaje jeszcze dwa dni za Jordanem, oświadczając, że „choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą” (J 11,4). Kiedy Jezus przybywa do Betanii, Łazarz spoczywa w grobie już od czterech dni — co w tradycji żydowskiej oznaczało nieodwracalną ostateczność śmierci. W teologii katolickiej wskrzeszenie Łazarza jest siódmym i największym ze znaków w Ewangelii św. Jana, objawiającym Chrystusa jako Pana życia oraz zapowiadającym zarówno Jego własne Zmartwychwstanie, jak i cielesne zmartwychwstanie wiernych w dniu ostatecznym (KKK 994, 2604).
„Ja Jestem Zmartwychwstaniem i Życiem”: Wyznanie Wiary Marty
Słysząc, że Nauczyciel się zbliża, Marta wychodzi Mu na spotkanie z wołaniem łączącym ból i ufność: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” (J 11,21). Gdy Jezus zapewnia ją, że jej brat zmartwychwstanie, Marta wyraża wiarę w powszechne zmartwychwstanie w dniu ostatecznym. Jezus podnosi wówczas jej wiarę ku swej własnej Boskiej Osobie poprzez piąte wielkie objawienie „Ja jestem” (Ego eimi) w Ewangelii Jana. W harmonii z liturgicznymi Psalmami nadziei — „Bo u Pana jest łaska i obfite u Niego odkupienie” (Psalm 130,7) — Chrystus ogłasza, że życie wieczne jest już obecne w każdym, kto w Niego wierzy.
„Rzekł do niej Jezus: »Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?« Odpowiedziała Mu: »Tak, Panie! Ja mocno wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat«.”
— J 11,25–27 (Zweryfikowany przekład liturgiczny z oryginału greckiego)
Odpowiedź Marty staje obok wyznania św. Piotra pod Cezareą Filipową jako jedno z najwyższych wyznań chrystologicznych w Nowym Testamencie. Oświecona przez Ducha Świętego, rozpoznaje ona, że Jezus jest mesjańskim Synem Bożym, którego życiodajne słowo triumfuje nad grobem.
Łzy Chrystusa, Odsunięty Kamień i Głos Budzący Umarłych
Gdy Maria i żałobnicy prowadzą Jezusa do grobu, Ewangelista odnotowuje, że Jezus „rozrzewnił się w duchu i bardzo się wzruszył” oraz że „Jezus zapłakał” (J 11,33–35). Łzy Chrystusa objawiają autentyczne współczucie Wcielonego Słowa, które wzdryga się wobec tyranii grzechu i śmierci. Nakazując odsunąć kamień mimo ostrzeżenia Marty o czterodniowym cuchnieniu, Jezus wznosi oczy ku niebu w synowskiej modlitwie dziękczynienia — modlitwie, którą Katechizm szczególnie podkreśla, gdyż Syn dziękuje Ojcu jeszcze przed dokonaniem cudu (KKK 2604).
„Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: »Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale powiedziałem to ze względu na otaczający Mnie lud, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał«. To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: »Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!«. I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: »Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić«.”
— J 11,41b–44 (Zweryfikowany przekład liturgiczny z oryginału greckiego)
W swoich Homiliach na Ewangelię św. Jana (Homilia 49) św. Augustyn interpretuje wskrzeszenie Łazarza zarówno historycznie, jak i sakramentalnie. Jak Łazarz leżał pogrzebany przez cztery dni pod ciężkim kamieniem, tak grzesznik nałogowy leży przygnieciony ciężarem występku, dopóki łaska Chrystusa nie wezwie go na zewnątrz poprzez wyznanie win; a gdy Jezus poleca uczniom: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić”, powierza kapłaństwu służebnemu Kościoła władzę rozgrzeszania penitentów w Sakramencie Pojednania (KKK 1444).
Kluczowe Przesłania
- Siódmy Znak Janowy: Wskrzeszenie Łazarza po czterech dniach w grobie wieńczy publiczne cuda Jezusa i zapowiada Jego własne paschalne Zmartwychwstanie.
- Chrystus Zmartwychwstaniem w Osobie: Ogłaszając „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (J 11,25), Jezus objawia, że życie wieczne zaczyna się już teraz przez wiarę i Chrzest (KKK 994).
- Święte Łzy Jezusa: Płacz Chrystusa w Betanii ukazuje zjednoczenie Jego prawdziwej ludzkiej czułości z Boską mocą nad śmiercią.
- Synowska Modlitwa Dziękczynienia: Modlitwa „Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał” uczy wierzących modlić się z wdzięcznością i synowską ufnością (KKK 2604).
- Sakramentalne Uwolnienie z Grzechu: Za św. Augustynem Kościół widzi w słowach „Łazarzu, wyjdź!” oraz „Rozwiążcie go” obraz Chrystusa wzywającego grzeszników do nawrócenia i rozgrzeszającego ich przez kapłanów.

Kroczyć Wyzwolonym w Nowości Zmartwychwstałego Życia
Jak cud w Betanii przemawia do chrześcijańskiego uczniostwa dzisiaj? W każdym czasie żałoby, duchowego paraliżu czy grzechu nałogowego Chrystus zbliża się do grobów naszych serc i nakazuje odsunąć kamień rozpaczy. Przez ożywiającego Ducha Świętego, Eucharystyczny Chleb Życia i macierzyńskie wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny Jezus wzywa każdego z nas po imieniu, abyśmy wyszli z cienia śmierci i kroczyli wolni w wolności dzieci Bożych.
