Czterdzieści dni po Narodzeniu w Betlejem Ewangelia według św. Łukasza (2,22–40) prowadzi nas od ubóstwa żłóbka do świętych dziedzińców Świątyni Jerozolimskiej. W pokornym posłuszeństwie Prawu Mojżeszowemu dotyczącemu oczyszczenia matki po porodzie (Kpł 12,2–8) oraz poświęcenia pierworodnego syna Panu (Wj 13,2.12–15), Dziewica Maryja i św. Józef przynoszą Dzieciątko Jezus, aby złożyć ofiarę ubogich: „parę synogarlic albo dwa młode gołębie” (Łk 2,24). W teologii katolickiej Ofiarowanie w Świątyni — rozważane jako Czwarta Tajemnica Radosna Różańca (Katechizm Kościoła Katolickiego, KKK 529) — oznacza uroczyste spotkanie (Hypapante) Boskiego Oblubieńca z Jego ludem przymierza, wypełniając proroctwo Malachiasza 3,1, że Pan, którego szuka Izrael, nagle przybędzie do swej świątyni.
Posłuszeństwo Prawu i Kantyk Symeona (Nunc Dimittis)
Chociaż Przedwieczny Syn Boży jest Boskim Prawodawcą stojącym ponad rytualnymi przepisami Synaju, a Jego Niepokalana Matka nie potrzebowała żadnego obrzędowego oczyszczenia, Święta Rodzina poddaje się Torze w pokornej solidarności z ludzkością. Podczas gdy Psalm responsoryjny Święta Ofiarowania Pańskiego (Psalm 24,7–10) wychwala Króla Chwały wkraczającego przez prastare bramy, Chrystus wchodzi do domu swego Ojca nie wśród królewskiego przepychu, lecz w ramionach ubogich rodziców. Jednak to, co pozostaje zakryte przed możnymi tego świata, Duch Święty objawia anawim — wiernej Reszcie Izraela reprezentowanej przez sprawiedliwego Symeona oraz osiemdziesięcioczteroletnią prorokinię Annę.
Natchniony przez Ducha Świętego, który obiecał mu, że nie ujrzy śmierci, dopóki nie zobaczy Mesjasza Pańskiego, Symeon bierze Dziecię w objęcia i intonuje Nunc Dimittis. Odmawiany każdego wieczoru przez Kościół katolicki w Komplecie Liturgii Godzin, kantyk Symeona głosi, że Dziecię trzymane w jego ramionach jest powszechnym Zbawieniem przygotowanym wobec wszystkich narodów: zarówno światłem na oświecenie pogan (echo Iz 42,6; 49,6), jak i chwałą ludu Izraela. Z tego wyznania wyrosła starożytna tradycja liturgiczna Święta Ofiarowania Pańskiego (Matki Bożej Gromnicznej) 2 lutego, kiedy poświęcone świece (gromnice) niesione są w procesji jako znak Chrystusa, prawdziwej Światłości świata.
„Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.”
— Łk 2,29–32 (Zweryfikowany przekład liturgiczny z oryginału greckiego)
Znak Sprzeciwu i Miecz Przenikający Duszę Maryi
Bezpośrednio po swoim hymnie pokoju Symeon zwraca się do Maryi i wypowiada uroczyste proroctwo, które łączy bezpośrednio żłóbek betlejemski z Krzyżem Kalwarii. Mesjasz nie będzie świeckim władcą pozostawiającym ludzkie serca obojętnymi; przeciwnie, jest przeznaczony na „znak, któremu sprzeciwiać się będą” — kamień węgielny, o który rozbija się ludzka pycha lub dzięki któremu powstaje skruszone serce (Iz 8,14; 1 P 2,7–8). Ofiarując swego Syna Ojcu w Świątyni, Maryja już teraz antycypuje najwyższą kapłańską ofiarę, której Jezus dopełni na Golgocie.
„Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: »Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą — a Twoją duszę miecz przeniknie —, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu«.”
— Łk 2,34–35 (Zweryfikowany przekład liturgiczny z oryginału greckiego)
Jak wyjaśniają św. Jan Paweł II oraz Sobór Watykański II (Lumen Gentium, 58), „miecz” (rhomphaia) zapowiedziany przez Symeona wyraża ścisłe macierzyńskie uczestnictwo Maryi w odkupieńczej Męce Jej Syna. Obok wdowy Anny — która służyła Bogu dniem i nocą w postach i modlitwach oraz mówiła o Dziecięciu wszystkim oczekującym wyzwolenia Jerozolimy — Maryja staje jako wzór Kościoła łączącego kontemplacyjną adorację z ofiarnym oddaniem.
Kluczowe Przesłania
- Wypełnienie Proroctwa Świątynnego: Wkraczając do jerozolimskiego przybytku czterdzieści dni po Bożym Narodzeniu, Dzieciątko Jezus wypełnia proroctwo Ml 3,1 jako Pan obejmujący w posiadanie swoją prawdziwą Świątynię (KKK 529).
- Solidarność w Ubóstwie: Dar z pary synogarlic lub dwóch młodych gołębi łączy Świętą Rodzinę z pokornymi ubogimi Izraela (anawim).
- Powszechne Światło Zbawienia: Pod natchnieniem Ducha Świętego Nunc Dimittis Symeona wysławia Chrystusa jako Światło dla pogan i Chwałę Izraela, inspirując liturgię Gromnicznej.
- Znak Sprzeciwu: Wyrocznia Symeona ukazuje, że zbawcze światło Chrystusa domaga się duchowego wyboru, obnażając skryte zamysły każdego ludzkiego serca.
- Współcierpiąca Ofiara Maryi: Miecz przenikający duszę Maryi łączy Ofiarowanie w Świątyni z Jej wiernym trwaniem pod Krzyżem na Kalwarii.

Kroczyć w Świetle Konsekrowanego Pana
W jaki sposób wierzący mogą dziś uczestniczyć w łasce Symeona i Anny? Oboje sędziwi świadkowie rozpoznali Dziecię Zbawiciela pośród zatłoczonych dziedzińców Świątyni, ponieważ ich serca zostały oczyszczone przez dziesięciolecia cierpliwej modlitwy, wierności Słowu Bożemu i uległości Duchowi Świętemu. Obchodzone w Kościele jako Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, Święto Ofiarowania Pańskiego zaprasza każdą chrześcijańską rodzinę i każdego wiernego do ofiarowania swego życia Ojcu w jedności z eucharystyczną ofiarą Chrystusa oraz do radosnego niesienia Jego światła światu.
