Hebrajskie māšîaḥ (מָשִׁיחַ) i greckie Christos (Χριστός) pochodzą od znaczenia namaszczony — w Starym Testamencie związane z królewską władzą, kapłaństwem i prorokowaniem. Kiedy Nowy Testament nazywa Jezusa Christos, żydowscy czytelnicy od razu słyszą możliwość Wybranego przez Boga.
Dlaczego “Jezus Chrystus” to pełna nazwa wiary?
Chrystus nie jest drugim nazwiskiem w nowoczesnym sensie, lecz tytułem: On jest Mesjaszem. Kościół katolicki interpretuje całe Pismo Święte w świetle Chrystusa — proroctwa i wzory w Starym Testamencie są uznawane przez Kościół za przygotowanie dla Niego (zgodnie z tradycją i KKK).
Wrażliwość międzyreligijna
Rozmawiając z osobami wyznania żydowskiego lub w kontekście międzyreligijnym, należy szanować różne rozumienia roli Mesjasza — unikać agresywnych dyskusji; wyrażać wiarę katolicką jasno i łagodnie.
Christos w liturgii i Credo
Każdej niedzieli wspólnota wyznaje wiarę w Jezusa Chrystusa — “Chrystus” nie jest drugim imieniem w nowoczesnym sensie, lecz tytułem wiary. To pomaga zrozumieć, dlaczego czytania ze Starego Testamentu w niedzielnej liturgii często wybierane są, aby oświetlić tajemnicę Chrystusa: nie zmuszać tekstu żydowskiego do bycia “mechanicznym dowodem”, lecz dostrzegać, że Bóg jeden przygotował swój lud na przyjście Mesjasza.
Równoległe wątki: proroctwo i Ewangelia
Aby wzmocnić pojęcie Mesjasza, nie powtarzając treści innych tematów na stronie, czytelnicy mogą wybrać tydzień, w którym fragment z Izajasza (na przykład o sprawiedliwym królu) będzie przeplatany z relacją o wjeździe do Jerozolimy w Ewangelii — zapisując powtarzające się słowa kluczowe (król, ubodzy, pokój) zamiast kopiować długie tłumaczenia.
“Mesjasz” i trzy urzędy: król, kapłan, prorok
Tradycja katolicka podsumowuje Jezusa Chrystusa jako namaszczonego w pełnym znaczeniu Starego Testamentu: On rządzi sprawiedliwością i łagodnością, składa ofiarę miłości i ogłasza Słowo Boga Ojca aż do końca. Kiedy słyszymy czytania o “oleju namaszczającym” w liturgii, to okazja, by pamiętać, że te trzy wymiary jednoczą się w jednej tajemnicy osoby — nie tylko jako koncepcja nauczania raz na zawsze.
