Chrzest jest pierwszym sakramentem życia chrześcijańskiego: gładzi grzech pierworodny i każdy grzech osobisty, udziela łaski uświęcającej i czyni nas dziećmi Bożymi oraz członkami Kościoła. Jest bramą do innych sakramentów. Uwaga redakcyjna: ten artykuł nie przepisuje długich fragmentów Biblii ani Katechizmu, lecz zwięźle streszcza naukę i odsyła do zatwierdzonych źródeł. Szersze wyjaśnienie znajduje się w Katechizmie Kościoła Katolickiego, zwłaszcza w drugiej części o sakramentach, a także w liturgii. Lektura Katechizmu i rzetelnych materiałów parafialnych pomaga zrozumieć materię, formę, szafarza i zbawcze znaczenie Chrztu.
Umrzeć z Chrystusem, aby żyć z Nim nowym życiem. Pismo Święte łączy Chrzest z nakazem czynienia uczniów oraz z formułą trynitarną w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (Mt 28,19). List do Rzymian uczy, że przez Chrzest naprawdę uczestniczymy w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa (Rz 6,3-11). Teksty te należy czytać w ich pełnym kontekście.
Czytaj źródła Otwórz Mt 28,16-20 i Rz 6,1-14 w Biblii uznanej przez Kościół. Ten artykuł streszcza naukę bez dosłownego przepisywania długich fragmentów.
Porównanie z tekstem oryginalnym
Otwórz Mt 28,16-20 i Rz 6,1-14 w Biblii uznanej przez Kościół; unikaj dosłownego przepisywania długich fragmentów.
Chrzest dzieci
Kościół katolicki chrzci dzieci na podstawie wiary Kościoła i rodziny, a równocześnie podkreśla potrzebę późniejszej katechezy i formacji chrześcijańskiej. Chrzest nie jest magicznym obrzędem bez odpowiedzialności.
Katechizm: znak, szafarz i skutek zbawczy
Nauka Katechizmu o Chrzcie (zwykle §1213-1284) przedstawia go jako bramę i fundament życia chrześcijańskiego: usuwa grzech pierworodny i grzech osobisty, daje łaskę uświęcającą i wyciska niezatarty charakter; dlatego nie może być powtórzony. Kościół uczy również o wymaganej materii (prawdziwa woda), o formie (słowa chrzcielne) oraz o zwyczajnym szafarzu (biskup, prezbiter lub diakon). W niebezpieczeństwie śmierci każdy może ważnie ochrzcić, jeśli użyje wody, wypowie formułę trynitarną i chce uczynić to, co czyni Kościół. Dlatego Rz 6,3-5 mówi nie o samym symbolu, lecz o rzeczywistym udziale sakramentalnym w śmierci i nowym życiu Chrystusa.
