Wśród chrześcijan, termin święcenie często przywołuje na myśl rytuał święcenia kapłana lub mianowania pastora. W Piśmie Świętym, najbliższym obrazem jest nałożenie rąk, modlitwa oraz powierzenie misji służby wspólnocie pod kierownictwem Ducha Świętego — od Dziejów Apostolskich po listy duszpasterskie.
Siedmiu sług przy stole (Dzieje 6)
Kiedy Apostołowie potrzebowali ludzi do służby przy stole (diakonia), wspólnota wybrała siedmiu ludzi pełnych wiary i cnoty; Apostołowie modlili się i nałożyli ręce na nich przed przyjęciem misji. Fragment ten pokazuje publiczną komisję oraz rytuał towarzyszący powierzeniu odpowiedzialnej służby w Kościele.
Modlili się i nałożyli ręce na tych ludzi.
— Dzieje 6:6 (ogólny sens różnych przekładów)Nałożenie rąk w misji i udzielanie łask
List do Tymoteusza przypomina o darze udzielonym przez nałożenie rąk przez starszych (presbyterion): jest to znak, że Kościół uznaje i prosi Boga o umocnienie osoby powierzonej misji. Podobnie, pierwszy list do Tymoteusza opisuje standardy dla biskupa (episkopos) i sługi — podkreślając życie, moralność i zdolność nauczania.
Nie zaniedbuj daru, który jest w tobie, daru, który został ci udzielony przez prorokowanie oraz przez nałożenie rąk przez starszych.
— 1 Tymoteusza 4:14 (odniesienie)Kapłaństwo wierzących i święcenia
Cały lud ochrzczony jest wezwany do uczestnictwa w kapłaństwie wierzących — ofiarując swoje życie i świadectwo Ewangelii. Jednocześnie, Pismo Święte i tradycja katolicka uznają święcenia (kapłan, biskup) z szczególną misją służby Eucharystii i kierowania wspólnotą w autorytecie Chrystusa. Te dwa poziomy uzupełniają się nawzajem, nie wykluczając się.
Notatka praktyczna
Nazwa “święcenie” w kościołach protestanckich może być różna (starszy, pastor, diakon). Wspólnym punktem jest: wspólnota uznaje, modli się i bierze odpowiedzialność przed owczarnią i przed Bogiem.
Podsumowanie
- Dzieje 6: modlitwa i nałożenie rąk przy powierzeniu misji służby.
- List duszpasterski: nałożenie rąk, dar, standardy biskupa i sługi.
- Rozróżnienie kapłaństwa ludu Bożego i święceń służebnych.
- Konkretną aplikację określa każda wspólnota chrześcijańska.
